Badanie metod taryfikacji stosowanych w centralach telefonicznych na przykładzie centrali Alcatel S12

W ćwiczeniu na przykładzie centrali systemu S12 badane są metody taryfikacji stosowane w centralach telefonicznych. Poznaje się sposób zaliczania w oparciu o liczniki abonenckie w stosunku do zwykłych abonentów, użytkowników aparatów wrzutowych oraz metody taryfikacji usług specjalnych.

Poniżej prezentuje tylkotrochę teorii, spis wykonanych zdań wraz z użytymi komendami i krótkimi komentarzami. Pełne listingi są zawarte w załączonym pliku.

1. Zaliczanie

W Systemie 12 za zaliczanie odpowiedzialny jest LTCE abonenta wywołującego. Identyfikuje on zestawienie połączenia na podstawie odebranej wiadomości od drugiego LTCE. Wiadomość ta jest przesyłana przez aktualnie istniejącą drogę rozmówną. Należy zauważyć, że ta sama droga jest wykorzystywana również do komunikacji między procesorami oraz do nadawania sygnału dzwonienia. Po zrealizowaniu połączenia LTCE abonenta wywołującego na podstawie parametrów zaliczania w pewnym obszarze pamięci tworzy programowy licznik. W ciągu trwania rozmowy jest on zwiększany zgodnie z rodzajem zastosowanej taryfy. W przypadku gdy jest to konieczne wytwarzane są także impulsy zaliczające osiągające aparat telefoniczny abonenta. Impulsy te o częstotliwości 12/16 kHz są nakładane na sygnał głosowy i później filtrowane w aparacie abonenckim. Oprócz sterowania zaliczaniem LTCE nadzoruje także moment odłożenia mikrotelefonu. W tym celu każdy z nich przepatruje swego abonenta z okresem 20 ms. W zależności od tego, który z LTCE abonenta wywołującego czy wywoływanego wykryje odłożenie mikrotelefonu rozróżniamy rozłączenie w przód lub wstecz.

1.1 Rozłączenie w przód

W momencie wykrycia odłożenia mikrotelefonu przez abonenta wywołującego cała opłata (zaliczanie) za wywołanie jest zapamiętana w jego LTCE. Następnie FMM sygnalizacji liniowej wysyła wiadomość rozłączenia zwalniając używane zasoby zaliczania.

1.2 Rozłącznie wstecz

Jeżeli abonent wywoływany odłoży mikrotelefon pierwszy, różnica od poprzedniego przypadku polega na odliczeniu czasu (temporyzacji) dla abonenta wywołującego i na przetwarzaniu zaliczania. Wielkość temporyzacji zależy od wymagań poszczególnych administracji. Jeżeli abonent wywoływany podniesie mikrotelefon przed upływem czasu temporyzacji, rozmowa jest kontynuowana przez tą sama drogę rozmówną. Jeżeli czas temporyzacji minie i abonent wywoływany nie podniesie mikrotelefonu, wywołanie jest rozłączone i abonent wywołujący przechodzi w stan parkowania. Czas zaliczania uzależniony jest od wymagań administratora. Może trwać do momentu zwolnienia drogi, tzn. do czasu zakończenia temporyzacji, jeżeli abonent wywołujący nie odłoży mikrotelefonu wcześniej.

2. Administracja zaliczaniem

Automatyczne zaliczanie polega na podaniu określonej liczby impulsów taryfikacyjnych, zgodnie z szeregiem charakterystycznych czynników. Oznacza to przypisanie do każdego wywołania, zależnie od jego rodzaju wielkości TARIFF (taryfa).

Przypisanie danemu wywołaniu określonej taryfy przebiega w następujących krokach:

• określenie źródła i miejsca przeznaczenia wywołania określająca przypadek taryfy,
• na podstawie przypadku taryfy oraz kategorii abonenta (do innej kategorii należą abonenci zwykli a do innej np. korzystający z aparatów wrzutowych) ustalenie klasy taryfy,
• na podstawie klasy taryfy oraz skali zaliczania (określającą rozkład zmian taryfy zgodnie z dniem i czasem) określenie typu taryfy (w systemie dostępne są trzy typy taryfy: Normalna, Podwyższona i Zmniejszona),
• na podstawie klasy oraz typu taryfy określenie taryfy.

Taryfa ma wszystkie wymagane dane do zastosowania w zaliczaniu:

• metodę zaliczania – określającą czy wywołanie ma być zależne bądź niezależne od czasu połączenia (np. zegarynka),
• liczbę impulsów,
• odstęp między impulsami.

System 12 stosuje dwie tablice do przechowywania danych zaliczania. Pierwsza z nich jest tablicą wykonawczą. Programy sterowania wywołań na podstawie klasy taryfy i skali zaliczania uzyskują na jej podstawie określoną taryfę. Druga tablica umożliwia operatorowi wykonywanie wszystkich modyfikacji, bez wpływu na działanie systemu. Zawartość tej tablicy za pomocą odpowiedniej komendy może być w dowolnej chwili przepisana do tablicy wykonawczej.

PRZEBIEG:

1.
Utwórz kalendarz świąt dla bieżącego roku.

polecenia:



Polecenie zakończone wydrukiem “NOT SUCCESSFUL“ dlatego , że w kalendarzu nie wpisane było żadne święto.
Dodajemy pierwsze święto:



Kolejny raz sprawdzamy stan kalendarza i tym razem obserwujemy oczekiwany wynik



Dodajemy jeszcze 2 święta do kalendarza:



Po dodaniu do kalendarza 3 dat świątecznych sprawdzamy poprawność wykonanych operacji:

2.
Zmień skalę zaliczania dla grupy taryf (15) (wszystkie pozostałe operacje na taryfach należy realizować w oparciu o tę grupę) według poniższego wzoru:
Dni robocze:

• od 08 - do 16 taryfa podwyższona
• od 16 do 22 taryfa normalna
• od 22 od 08 taryfa zmniejszona,

Sobota:

• od 08 do 14 taryfa podwyższona
• w pozostałych godzinach zmniejszona,

Niedziela:

• przez cały dzień taryfa zmniejszona,

Święta: przez cały dzień taryfa zmniejszona.


wyświetlamy skalę taryfikacji grypy taryf 15 w aktywnej i rezerwowej tablicy taryfikacji..




Polecenie zakończone niepowodzeniem zarówno dla tablicy aktywnej i rezerwowej, ponieważ nie była wcześniej zdefiniowana grupa taryf o numerze 15. Następnie tworzymy grupę o parametrach zgodnych z zawartymi w instrukcji:



Sprawdzamy poprawność wprowadzonych zmian:



3.
Utworzyć nową (pierwszą wolną w 15 grupie taryf) taryfę dla abonenta lokalnego, w której zaliczanie rozpoczyna się z podniesieniem mikrotelefonu i odpowiednio taryfa zmniejszona 1 impuls co 25 s. normalna 1 impuls co 20 s. i podwyższona 1 impuls co 10 s.

Aby wykonać to polecenie korzystamy z komendy wyróżnionej poniżej na niebiesko ,która pozwala na wyświetlenie wszystkich taryf i skal taryfy, określonej w rezerwowej tablicy taryfikacji.



Tworzymy nową taryfę o parametrach określonych w poleceniu:



Sprawdzamy poprawność dokonanych zmian, użyta komenda pozwala na wyświetlenie skali taryfikacji odpowiadającej określonej grupie taryf(115), w aktywnej lub rezerwowej tablicy taryfikacji (parametr DUPL informuje nas że wyświetlamy informacje z tablicy rezerwowej).



Polecenie zostało wykonane poprawnie. Następnie poleceniem CREATE-ACTIVE-CHARGING przekazujemy dane rezerwowej tablicy taryfikacji, do tablicy
aktywnej.



4.
Rozszerzamy prefix o kolejną cyfrę

polecenie to wykonujemy poniższą komendą jej działanie spowoduje powstanie 10 nowych prefixów (6520…6529)



5.
Przypisujemy utworzoną taryfę dla abonentów o prefixie 6520

Służy do tego odpowiednia komenda. W wydrukach centrali zielonym kolorem zaznaczyliśmy momenty informujące nas o dokonanych zmianach



6.
Analizujemy sposób i poprawność taryfikacji z wykorzystaniem liczników abonenckich

Wykonanie tego polecenia opierało się na obserwowaniu wartości pola counter tzn. licznika impulsów, różnica stanu licznika po połączeniu i przed połączeniem pozwalała nam określić ile impulsów zostało zaliczonych podczas połączenia. Poprawność zaliczeń weryfikowaliśmy obliczeniami teoretycznymi czasu połączenia zmierzonego przy pomocy stopera.
Przykładowe wydruki przed i po połączeniu dla numerów : 652064 i 652072



Wykonywaliśmy połączenia z numeru 652072 na numer 652064. Różnica stanu licznika dla abonenta o numerze 652072 wynosiła 3 tzn za rozmowę zostały zaliczone 3 impulsy, co zgadzało się z obliczeniami. Rozmowa trwała 53 sekundy. Połączenia zostały wykonane o godzinie, 17:16 więc była to taryfa normalna, w której na początku zaliczany jest 1 impuls a każdy następny, co 20 sekund. Analiza czasu 1 impuls na początku połączenia drugi po 20 sekundach trzeci po 40 sekundach. Przeprowadziliśmy jeszcze kilka pomiarów, których wydruki nie zostały zamieszczone w sprawozdaniu. Wszystkie zakończone były stwierdzeniem poprawnego działania systemu taryfikacyjnego.

7.
Przywracamy pierwotne ustawienia.

Przypisujemy poprzednią taryfę dla numerów o prefixie 6520:



“Zwijamy” utworzone prefixy do prefixu 652:



Usuwamy utworzoną taryfę abonenta lokalnego:



usuwamy relację między kategorią dnia, trybem taryfikacji i godzinami stosowania taryfy, dla 15 grupy taryf.



przekazujemy dane rezerwowej tablicy taryfikacji, do tablicy aktywnej.

Podczas wykonywania ćwiczenia numerom abonenckim o prefixie 6520przypisaliśmy taryfę o numerze 115 (poprzedni numer taryfy (30) zapamiętaliśmy, ponieważ był nam potrzebny do odtworzenia pierwotnej konfiguracji). Poprawność wykonania tego podpunktu ćwiczenia została sprawdzona doświadczalnie. Wyniki zgodne były z oczekiwaniami. Taryfa 30 zaliczała impulsy, co 180 sekund. W przypadku błędnego przypisania taryfy zaliczony byłby 1 impuls za 53 sekundową rozmowę. Przypisywanie różnych taryf różnym prefixom pozwala na tworzenie grup abonentów o specjalnych metodach zaliczania.
Niepoprawnie wydaną komendę system analizuje i w przypadku podania złych parametrów prosi o ich weryfikację. Anulowanie błędnego polecenia odbywa się poprzez dwukrotne wciśnięcie klawisza ESC.