Z około 10 litrów wody, mógłby zaspokoić codzienne potrzeby energetyczne dużego amerykańskiego domu. Kluczem do tych roszczeń jest nowy, niedrogi katalizator, który korzysta z energii słonecznej do rozpadu cząsteczek wody i wytwarzania wodoru.
Wykorzystując energię elektryczną generowaną z 30-metrowej tablicy fotowoltaicznej o powierzchni 30 m2, fosforan kobaltu katalizuje wymianę dwutlenku węgla i wody na wodór i tlen. Proces ten jest podobny do fotosyntezy organicznej, z tym wyjątkiem, że w przyrodzie, rośliny wytwarzają energię w postaci cukrów, a nie wodoru.
Wodór produkowany przy pomocy sztucznej fotosyntezy może być przechowywana w zbiorniku, a następnie wykorzystywany do produkcji energii elektrycznej poprzez reakcję z tlenem w ogniwie paliwowym, nawet wtedy, gdy słońce nie świeci. Ewentualnie, wodór może być zamieniany na paliwo ciekłe.
Dr Nocera pragnie upowszechnić swoją technologię. Założył przedsiębiorstwo Sun Catalytix i chce zaoferować system w dość przystępnych cenach, aby dać możliwość indywidualnym gospodarstwom domowym do wytwarzenia własnego paliwa i energii elektrycznej. Dodatkowo dzięki produkcji wodoru na miejscu, nowa metoda może potencjalnie rozwiązać problem jego transportu.
"Wyobraźmy sobie, że światło słoneczne byłoby dostępne 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Jak zmieniłoby się nasze życie, gdybym mógł przechowywać energię słoneczną w postaci paliwa, a następnie w nocy, kiedy słońce zachodzi, mogę nadal „używać słońca” – mówi dr Nocera w wideo promującym jego projekt.
W styczniu, Sun Catalytix otrzymał 4 miliony dolarów dotacji od amerykańskiej agencji rządowej, która została utworzona w celu promowania rozwoju zaawansowanych technologii energetycznych, w tym przypadku "paliw słonecznych" lub "elektropaliw”. Dr Nocera wyjaśnił, że Sun Catalytix korzysta z pomocy finansowej, aby rozwinąć prototyp do następnego poziomu.
Priorytetem Sun Catalytix jest umożliwienie stworzenie w każdym gospodarstwie domowym własnej elektrowni i stacji benzynowej.
Więcej informacji: www.suncatalytix.com
Źródło: Scientific American
