Wybór metody spawania zależy od:
- materiału podłoża,
- celu spawania,
- sposobu wykonania,
- rodzaju nośnika energii,
- przebiegu spawania.
Spawanie gazowe, zwane również autogenem, odkryto już w połowie XIX w.Jest to jedna z pierwszych metod łączenia metali, lecz skutecznie stosowana do dzisiaj. W technologii spawania gazowego do rozgrzewania łącznych elementów wykorzystuje się ciepło płomienia powstałego w skutek spalania mieszanki tlenu z acetylenem lub propanem. Do zalet spawania gazowego należy m.in.: wysoka wydajność i szybkość spalania, niskie koszty urządzeń, duży zakres spawanych grubości, stosunkowo prosta technika spawania, możliwość zautomatyzowania.
Spawanie elektryczne to najczęściej stosowana metoda łączenia metali. W technologii spawania elektrycznego ciepło wytwarzane jest w łuku elektrycznym powstałym pomiędzy elektrodą, a łącznymi częściami. Spawanie to stosowane jest do spawania blach o grubości 1mm do 80mm. Podstawowe rodzaje spawania elektrycznego to: spawanie łukiem krytym, spawanie elektrodami otulonymi, spawanie w osłonie gazów – gdzie wyróżnia się następujące metody: MIG, MAG, TIG.
Metoda MIG to spawanie łukowe elektrodą topliwą w osłonie gazu obojętnego. Metoda ta jest stosowana do spawania i napawania we wszystkich pozycjach w sposób automatyczny lub półautomatyczny. Metoda MAG to spawanie łukowe w osłonie gazu aktywnego chemicznie. Metoda TIG to spawanie łukowe elektrodą nietopliwą w osłonie gazów obojętnych. Umożliwia ona spawanie prawie wszystkich metali i ich stopów oraz łączenie ze sobą różnych metali i stopów.
Spawanie laserowe to rodzaj techniki spawania polegający na stapianiu obszaru styku wiązką promieniowania laserowego. Spawanie prowadzone jest w odsłonie gazu obojętnego i zapewnia dużą wytrzymałość spoin. Do spawania materiałów wykorzystuje się głównie lasery CO2 i Nd:YAG. Głównymi zaletami spawania laserowego jest duża czystość spoin jak i również możliwość łączenia elementów znajdujących się w miejscach trudno dostępnych.
Spawanie elektronowe, a inaczej spawanie wiązką elektronów to specjalistyczna technika łączenia metali służąca do tworzenia połączeń o dużej spójności przy minimalnych odkształceniach. Do spawania tą techniką służy spawarka elektronowa, w której źródłem elektronów jest działo elektronowe. Charakterystycznymi cechami tej metody jest to, że spawanie odbywa się najczęściej w środowisku próżni oraz, że spoina tworzy się przez stopienie brzegów łączonych detalami.
Do wykonywania stałej pracy w zawodzie spawacza elektrycznego, może być dopuszczony pracownik, który ukończył odpowiedni kurs oraz ma dobry stan zdrowia potwierdzony świadectwem lekarskim.
Najważniejszymi punktami w bezpieczeństwie BHP przy spawaniu jest: ochrona oczu ‒ bezpośrednie patrzenie na spawanie, nawet przez krótki czas może powodować oparzenia rogówki. Szkodliwe opary ze stopów aluminium i powłok cynkowych są trujące. Wdychanie ich zagraża ciężkim zatruciem dlatego obowiązkiem jest posiadanie maski przeciwpyłowej. Nawet jeśli jest gorąco spawacz powinien być odpowiednio ubrani, światło z łuku spawalniczego ma silne promieniowanie UV i powoduje oparzenie. Dlatego pełna ochrona rąk i nóg jest niezbędna.
Izabela Zwara, Kute24.pl – elementy kute.
