Cztery dni zajęły zespołowi w CERN badania przesyłu jonów ołowiu w LHC. Do eksperymentów użyto jonów ołowiu – atomów pozbawionych elektronów, współpraca z takimi cząstkami była czymś zupełnie innym niż wykonywane dotąd przyspieszenia protonów.
Wszystkie parametry urządzenia musiały być dostosowane do nowego typu wiązki. Procedura rozpoczęła się od przyspieszenia pojedynczej wiązki dookoła pierścienia w jednym kierunku, ciągle zwiększając prędkość przed wprowadzeniem drugiej wiązki. Wiązki można było przyspieszyć do pełnej energii na poziomie 287TeV dla każdej wiązki, co jest wartością znacznie wyższą niż ta, uzyskiwana przy przyspieszaniu protonów. Należy jednak pamiętać, że jon ołowiu zawiera aż 82 protony.
Następnie przed kolizją wykonany musiał być kolejny etap dostosowujący parametry urządzeń oraz oficjalną deklarację stabilnej wiązki, którą monitorowały w eksperymencie detektory ALICE, ATLAS i CMS.
„To było bardzo imponujące, obserwować jak dobrze LHC zaadoptowany został do przesyłania jonów ołowiu” – mówi Jurgen Schukraft rzecznik prasowy detektora ALICE, który został ustawiony do rejestrowania dużej ilości powstających podczas zderzeń cząstek.
„Po sukcesach przyspieszania protonów, byliśmy podekscytowani nowym typem badań” – mówi rzecznik detektora ATLAS Fabiola Gianotti. Detektor ATLAS zarejestrował pierwsze spektakularne zjawiska zderzeń ciężkich jonów, które będą przestudiowane bardzo szczegółowo.
„Detektor CMS jest detektorem wielofunkcyjnym i bardzo dobrze przystosowuje się do zmieniających przyspieszanych cząstek. Jest on bardzo dobrym rejestratorem, dzięki któremu będziemy w stanie odkrywać nowe stany materii” – mówi Guido Tonelli rzecznik rejestratora CMS.
Jednym z głównych zagadnień związanych z przyspieszaniem jonów ołowiu jest wytwarzanie małych ilości materii znanej jako plazma kwarkowo-gluonowa i jej dokładne zbadanie, ponieważ według naukowców istniała kilka mikrosekund po wielkim wybuchu, przed ukształtowaniem się materii we wszechświecie, z którą mamy do czynienia dziś.
