Nie ma wątpliwości, że potrzeba rygorystycznego planowania ewakuacji jest zwiększona w budynkach, w których występuje duże ryzyko ze względu na ich skomplikowaną konstrukcję. Przykładami budynków, w których proces ewakuacji może być utrudniony są: duże obiekty, o złożonym układzie (np. szpitale), w których znajduje się dużo osób nieznających dróg ewakuacyjnych ani procedur bezpieczeństwa (np. stadiony). Czasami mamy do czynienia z budynkami, które ze względu na swoją funkcję mogą być bardziej narażone na ryzyko np. ataków terrorystycznych.
W coraz bardziej złożonym środowisku miejskim, wprowadzane są nowe systemy ewakuacyjne w celu poprawy wzrokowego rozpoznawania dróg do wyjścia i zapewnienia większej elastyczności w kierowaniu osób przebywających w budynku. Technologia ewakuacji adaptacyjnej niesie ze sobą potencjał, umożliwiając ewakuację ludzi w najbezpieczniejszy sposób, w przypadku zagrożenia o zmiennym charakterze. System ewakuacji adaptacyjnej może przekierować osoby przebywające w budynku w bezpieczne miejsce poprzez dostosowanie opraw kierunkowych w zależności od pozycji zagrożenia. Aby wskazać, że dana trasa ewakuacyjna została zablokowana, wyświetli się czerwony znak „X”.
Podczas gdy zapotrzebowanie na takie technologie ewakuacyjne rośnie, w dalszym ciągu istnieją wyzwania, którym należy sprostać. Przemysł budowlany nadal musi podnosić świadomość w zakresie technologii adaptacyjnej wśród architektów, projektantów, straży pożarnej i konsultantów ds. bezpieczeństwa. Technologia adaptacyjna ma ogromny potencjał, aby zmienić sposób postrzegania ewakuacji w budynkach komercyjnych, ale konieczne jest, żeby eksperci nadal podnosili świadomość swoją i innych osób w tej kwestii, nie tylko po to, aby dostosować się do rozwoju sytuacji na rynku, ale także by edukować cały sektor budowlany.
Więcej informacji dostępnych jest na stronie www.eaton.pl.
